Kunstwerk van de dag

Paper-rock-outdoorknife


Heremieten, verschoppelingen, in de wildernis verdwaalden en natuurvolkeren delen met elkaar dat zij weinig bezitten


In die karigheid schuilt een benijdenswaardige schoonheid.


Het is een stelling die even discutabel is als hypocriet, maar die ik hier omhels.


Stel dat ik van alle soorten voorwerpen die ik bezit slechts één exemplaar zou mogen behouden: één bord, één boek, één pen, één broche, één jas.


Ik stel me die concrete en mentale operatie voor: hoe ik eerst alles op soort orden en dan overwegen moet welke ene van mijn tweeduizend en nog wat boeken ik zal houden, welke van mijn eenentwintig broches, welke van mijn honderd en nog wat borden.


Die exercitie daadwerkelijk uit te voeren lijkt onmogelijk, terwijl wij allemaal bezitloos geboren zijn, met niets dan ons lichaam


En alsof de veelvuldigheid der dingen niet genoeg is, bestaat er nog een tweede: die van de representaties der dingen.


En toch leven we te midden van dat pandemonium vanzelfsprekend ons leven.


In ‘paper-rock-outdoor knife’ is een print van een gefotografeerde steen en mes van klei om iets heen gevouwen.


In dit werk worden object en representatie, materie en concept, vorm en inhoud losjes samengevoegd.

Het uit klei vormen van een steen en een mes is een oxymoron, het vouwen van de papieren print om twee pakken A4 papier heen een tautologie, waarmee het werk als een soort tekst wordt, een vorm van praktisch filosoferen ook : het stelt vragen als wat een object is, wat een nagemaakt object, wat representatie is, wat natuur en cultuur, wat onze verhouding tot de dingen is enz.


Maar minstens zozeer is het een beeld, een esthetisch object, een ding om van te houden.


Het zegt evenzeer Read me als See me.

Het mes bezit de juiste precisie, de steen is net kunstmatig genoeg, de plaatsing van de twee objecten op het vlak zorgvuldig terloops, het omvouwen om de pakken papier conceptueel scherp- en fijnzinnig, het meevouwen van de schaduw een zorgvuldig gebaar.


Het werk slaagt erin mij door zijn (schijnbare) karigheid, en dus schoonheid, uit te nodigen na te denken over hoe het is gesteld met mij en de dingen en mij te doen beseffen dat de weg van het veelvoudige naar het enkelvoudige voorgoed is versperd - en slechts in denken mogelijk.



Margriet Kemper